Vogue Logo

Vogue Logo

Veel beroemdheden hebben op de covers van Vogue gestaan ​​- van ‘s werelds eerste supermodel Twiggy tot de Britse zanger Elton John. Dit tijdschrift stelt al meer dan honderd jaar schoonheidsnormen. Nu wordt het de «bijbel van de mode» genoemd, hoewel eerdere Vogue niet zo populair was. De wekelijkse uitgave kreeg in de jaren zestig een modern formaat toen hoofdredacteur Diana Vreeland besloot de aandacht van jongeren te trekken.

Betekenis en geschiedenis

Vogue Logo Geschiedenis

Het beroemde Vogue-logo, dat de zwarte naam van het tijdschrift bevat, is lange tijd geëvolueerd. Eerst werd de omslagbelettering met de hand getekend. In elk nieuw nummer maakte de ontwerper een nieuwe versie, zodat deze resoneerde met de thematische inhoud van de artikelen. In 1909 veranderde het weekblad van doelgroep. Hij besloot naar een hoger niveau te gaan, dus huurde hij professionele artiesten in die zijn naam portretteren in de stijl van het jazztijdperk of de art deco-richting nabootsen.

In 1932 verscheen de eerste editie van Vogue in de schappen met het logo in delicate witte letters. Ontwerpers konden nog steeds experimenteren en lettertypen veranderen zoals ze wilden — van een verscheidenheid aan schreefloze tot serifs. Pas in 1955 begon de publicatie permanent een lettertype van de familie Didot te gebruiken.

De moderne versie van het woordmerk bestaat nog niet zo lang geleden, aangezien het tijdschrift in 1892 werd gemaakt. Het was gemodelleerd naar het opschrift op de omslag in het midden van de jaren vijftig. In de loop van de tijd hebben de ontwikkelaars het ontwerp enigszins gewijzigd om het aan te passen aan modetrends.

Logo Vogue

Het Vogue-logo wordt gekenmerkt door hoofdletters, lange schreven en een sterk contrast tussen dunne en dikke lijnen. Dit alles maakt het zichtbaar op elke achtergrond, ongeacht wat voor soort foto-ontwerpers gebruiken voor decoratie.

De merknaam Vogue bevat niets anders dan een belettering. Het toont een onberispelijke smaak en past bij elke achtergrond — vooral met beelden uit de wereld van haute couture. De logo’s die hem voorgingen waren niet consistent: het weekblad experimenteerde met vormen en stijlen, waarbij getekende elementen mogelijk waren. Dat veranderde allemaal in 1955 toen de hoofdredacteur van het tijdschrift besloot het ontwerp utilitair en consistent te maken. Het nieuwe woordsymbool onderstreepte de hoge status van Vogue als gids voor wereldmode.

Logo lettertype en kleuren

Vogue Logo

Sinds het logo een uniform ontwerp heeft aangenomen, is de typografie niet veel veranderd. Dit was niet nodig omdat het Didot-lettertype perfect was voor elke omslag, ongeacht de inhoud. Het werd soms afgewisseld met de lettertypefamilie Bodoni, ontworpen door de Italiaanse letterontwerper Giambattista Bodoni. Beide typen lettertypen worden verenigd door een zeer hoog contrast tussen streken van verschillende dikte. Natuurlijk hebben Vogue-ontwerpers in de loop van de tijd enkele nuances veranderd. Ze hebben de Didot aangepast met behoud van de ouderwetse verfijning. Bovendien kan de naam van het tijdschrift worden geschreven in de kenmerkende groteske Vogue AG, gemaakt op basis van Avant Garde Gothic en Futura. De ontwikkelaar is Terminal Design Studio.

De hoofdkleur van het logo is zwart omdat het een klassieker van goede smaak is. Maar de mode-editie beperkt zich niet tot het traditionele palet. Editors experimenteren gedurfd met een kleurenschema, zodat de belettering harmonieus opgaat in andere elementen van de omslag — vooral met de achtergrondfoto.